İsviçre, Avusturya, ABD ve Kenya’dan uzmanların ortak araştırması, Kenya’daki bazı incir türlerinin atmosferdeki karbondioksiti toprağın altında kireç taşına çevirdiğini ortaya koydu. Prag’da düzenlenen Goldschmidt Jeokimya Konferansı’nda paylaşılan bulgulara göre bu biyolojik mekanizma, karbonun yüz binlerce yıl boyunca yer altında hapsedilmesini sağlıyor.
Geleneksel ağaçlandırma yöntemlerinde depolanan organik karbon, bitkinin çürümesiyle yeniden atmosfere salınabiliyor. İncelenen oksalat-karbonat döngüsünde ise fotosentez sırasında emilen gaz kalsiyum oksalat kristallerine çevriliyor. Toprağa düşen parçaların mikroorganizmalar tarafından işlenmesi sonucu kalsiyum karbonat, yani kireç taşı meydana geliyor ve karbon jeolojik bir taşa dönüşerek sabitleniyor.
Araştırma ekibinden Zürih Üniversitesi mensubu Dr. Mike Rowley çalışmanın geleceğine dair tespitte bulundu:
tarımsal ormancılık projelerinde bundan böyle hem organik hem de inorganik karbon depolayabilen türlerin seçilmesinin iklim mücadelesinde stratejik bir zorunluluk olduğunu vurguladı.
Doğada bu süreci işleten tek tür incirle sınırlı değil. Batı ve Orta Afrika’nın tropikal alanlarında bulunan, “Afrika Meşesi” adıyla da bilinen dev Iroko ağacı da kök tabakasında yoğun miktarda kireç taşı biriktiriyor. Gerçekleşen bu reaksiyon toprağın asit dengesini düzenleyip verimi artırırken tonlarca karbonu katı formda tutuyor.
Bilimsel olarak detaylandırılan bu jeobiyolojik mekanizma, kutsal metinlerde yer alan ağaç anlatımlarını da yeniden gündeme getirdi. Kur’an-ı Kerim’de söz konusu bitkiye dair şu ifade yer alıyor:
“Yemin olsun incire ve zeytine…” (Tin Suresi, 1. Ayet)
